Saturday, January 3, 2015

நேற்று அவள் இருந்தாள்!

நேற்று அவள் இருந்தாள்!

"தண்டவாளம் அருகே வீடு இருப்பவர்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்!
இதமான தென்றல் காற்றில், ரயிலின் horn ஓசை கூட புல்லாங்குழலாய் இனிக்கும் என!

அன்றும் என் கொள்ளை பக்கத்தில் ரயிலின் ஓசையை கேட்ட படி தென்றல் காற்றை ரசித்துக் கொண்டு இருந்தேன். நடக்க போகும் நல்ல காரியங்களை மனத்தில் அசை போட்ட படி.

தூரத்தில் தெரியும் மின் கம்ப ஒளியில்,
ஒரு ஆணும் பெண்ணும், பேசி கொண்டு இருந்தனர்...

அவள் அவனை விட்டு என்னை நோக்கி ஓடி வருகிறாள்!
எனக்கு அடையாளம் தெரிந்து விட்டது.

பூத நிழல் முதலில் வந்ததால்,
நான் சுதாரித்து நிற்க நேரம் சரியாக இருந்தது!

அவள், 
நான் ஏறெடுத்து பார்த்த முதல் அழகி,
என் மனைவி...
யாரோ ஒரு ஆண் மகனிடம்,
கலந்து உரையாடி விட்டு வந்து சொன்னாள்!

"அவனின்றி நான் இல்லை" என!

உடைந்து போனேன்... 
சாந்தி முகூர்த்தம் இன்னும் சில நேரத்தில்...

இவ்வளவு நேரம் இதமாய் இருந்த குளிர் காற்று
ஏனோ ஊசியாய் குத்த ஆரம்பித்தது!

நான் இரண்டு நிமிடம் மௌனித்தேன்!

காரணம் சொல்ல அவள் தயாராய் இல்லை...
கேட்க எனக்கும் தெம்பு இல்லை...

பட படடப்பாய் துடித்த இதயத்தை
சீரான ஒட்தத்துக்கு கொண்டு வந்து...

போகும் போது கதவை தாழிட்டு போ என்றேன்!

புறப்படும் முன்...
அவள் இரண்டு நிமிடம் அங்கேயே நின்றாள்..
மௌன சிலையாய்.

ஏதோ கேட்க நினைக்கிறாள்...
வார்த்தை வர வில்லை...

நான் கேட்பேன் என நினைக்கின்றால்...
எனக்கும் தெரிகிறது...

எதை நான் கேட்க???

அவள் பாதம், என் பதில் எதிர்பார்த்து
அவன் பக்கம் திரும்ப மறுக்கின்றது!
போராடி அதை திருப்ப பார்க்கிறாள்!
வெற்றியும் கொண்டாள்!

என் தொண்டைகுழி எச்சில் விழுங்குது!
கேட்க நினைக்கும் வார்த்தைகள் அதில் முங்கி இறக்குது!

சிறிது நேர போராட்டத்தில், 
சிக்கி தவித்து விட்டு...
ஏதும் சொல்லாமலே... நிழல் சுருங்கி அவன் அருகில் சென்று விட்டாள்.

அந்த சில நிமிட போராட்டம்,
அழகானாது!

ஒரு வேலை இது தான் காதலோ?

திரும்பி வருவாள் என்ற நம்பிக்கையில் எனது
இந்த 35 வருட காத்திருப்புக்கு காரணம் அந்த சில நிமிடங்கள் தான்."

இறந்து போன பக்கத்து வீடு தாத்தாவின் கடைசி எழுத்துக்கள்...

விதியா... இல்லை... எதேச்சையா என தெரியவில்லை...

நாளை என் காதலிக்கு கல்யாணம்!
"இரவில் வா... கூட்டி போ" என அவள் அனுப்பிய தூது குறிப்பு ஒரு கையில்!
தாத்தாவின் ஆவி அதை பறிக்க முயன்றது போல் ஒரு பிம்பம்!

இடிந்து போனேன்!



தொடரும்...

Thursday, January 19, 2012

மனம் என்னும் மாயை!

பணம்,

புகழ்,

மது,

மாது,

போதை

வித விதமாய்மெழுகுவர்த்திகள்!

விட்டில் பூச்சியாய் மனம்!

சரி எது?

தவறு எது?

சரி இங்கு சறுக்குது!

தவறு இங்கு சிரிக்குது!

தரி கெட்டு திரியுது,

மனம்!

விதி அது,

வலி-யது!

விதைத்தவன் விதித்தது!

விடு பட துடிக்குது,

தினம்!

Friday, March 26, 2010

பிறப்பு!

பிறப்பு!

சொர்க்கம், நரகம்
இரண்டுக்கும் ஒரே வாசல்!
உண்மை அறிந்தேன்!
அன்னை மடியில் குழந்தையாய்
பிறந்த பின்!

சொர்க்கத்தில் இருந்து துரத்தி
அடிக்கப் பட்டு,
இரக்க பிறந்த,
கோடானு கோடி மனிதர்களில்
நானும் ஒருவன் ஆனேன்!

கதறி அழுதேன்!
இரத்தம் தலை கீழாய் பாய்கிறது!
ஈவு இராகம் இன்றி,
என் அழுகையை
வேடிக்கை பார்க்கின்றது கூட்டம்!

இது தான் நரகம் என்பதா?

Tuesday, November 24, 2009

முதிர் கண்ணி...

பூக்காரி கூடையிலே,
108 பூக்கள் அம்மா...

கூவி கூவி விற்ற போதும்,
ஒத்த பூ மிச்சம் அம்மா...

யார் யாரோ பார்த்தாங்க,
விலை கொடுக்க மறுத்தாங்க...

அடி மாட்டு விலைக்கு அத,
எடுத்துக் கொள்ள பார்த்தாங்க...

மனம் வாடா பூவை அவள்...
தெருத் தெருவாய் எடுத்து சென்றாள்.

மொத்த நாளும் சுற்றி விட்டு,
சோர்ந்து போனாள் பூக்காரி...

களைப்பாற நினைத்த படி,
அரச மரத்தடியில் அமர்ந்தாள் அவள்!

விற்காத பூவை அவள்,
அருகில் இருந்த இறைவனுக்கு சூடி விட்டாள்!

விற்காத பூ அன்று,
விலை மதிப்பில்லாத பூ ஆனது!

அன்று ஒரு உண்மை புலப்பட்டது...
சில பூக்கள் விர்ப்பனைக்கு அல்ல!!!

Friday, November 20, 2009

சூழ்நிலைக் கைதிகள்...

ஒரு அடி எடுத்து வைத்தேன்,
தாயின் பாசம் தடுத்தது...
மறு அடி எடுத்து வைத்தேன்,
தந்தையின் முதுமை தடுத்தது...

முன்னேற நினைக்கையில்,
குடும்பம், சமுதாயம், ஏழ்மை, மானம், ரோசம்...
இப்படி அடுக்கு அடுக்காய் கம்பி வேலிகள்...

உடைத்து எறிய துணிவில்லை...
என் கையில் ஏனோ தெம்பும் இல்லை...

சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்...
என்னை போல பலரும்,
தெம்பில்லாத மனிதர்களாய்...
எலும்பு இல்லாத ஜந்துகளாய்...
கூட்டம் கூட்டமா அங்கே குமிந்து கிடந்தனர்...

அழுவதுக்கும் முடியவில்லை...
கண்ணீருக்கும் அந்த இடம் பிடிக்கவில்லை போல...
வெளியே வர மறுத்தது...
மாறாய் எதர்க்கும் பழகி போன முகம்,
கண்ணீரை புன்னகையாக வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்தது...

நான் எங்கு இருக்கிறேன்???
அருகில் இருந்த நண்பரிடம் கேட்டேன்...
நண்பா... நாம் எல்லாம் "சூழ்நிலை கைதிகள்" என்றான்,
காலில் இருக்கும் சங்கிலியை சரி செய்த படி...

Friday, August 14, 2009

தோல்வி

முதல் தோல்வி...
கண்ணீரில் கரையும்...

அடுத்தடுத்தத் தோல்விகள்,
தொண்டை குழியில் சிக்கும்...

முற்றும் துறந்த பின்,
புன்னகையில் மறையும்...

முயற்சி செய்ய செய்ய,
தோல்வி உன்னிடம் தோல்வி அடையும்!!!

தோற்றுப் பார்,
உன் வாழ்வில் ஏற்றம் வரும்!

உற்றுப் பார்,
உன் தோல்வி வெற்றியாய் மாறும்...

Monday, June 15, 2009

ஆஸ்திரேலியா-வில் அடிக்கிறான்...

அடிக்கிறான்... அடிக்கிறான்...
ஆஸ்திரேலியா-வில் அடிக்கிறான்...
துடிக்கிறான்... துடிக்கிறான்...
இந்தியன் இங்கே துடிக்கிறான்!!!

நிறம் தன்னில் இனம் கண்டு,
வெறி கொண்டு அடிக்கிறான்...
அவன் நாட்டில் குடி புகுந்தோம் என,
சொல்லி சொல்லி அடிக்கிறான்...

உலக நாட்டு மக்களே,
உண்மை உற்று நோக்குவீர்!
உண்மை அதிவாசியை.. .
விரட்டி ஓடி அடித்தவன்...
வெள்ளைத் தோளினை கொண்ட,
ஈரோப்பியன் அவன்...

சொந்த நாடு என்று அதை...
உரிமை கொள்ள பார்க்கிறான்...
மற்ற நாட்டு மனித உரிமையைப்,
பறித்துக் கொள்ளப் பார்க்கிறான்...

அடிக்கிறான்... அடிக்கிறான்...
ஆஸ்திரேலியா-வில் அடிக்கிறான்...
துடிக்கிறான்... துடிக்கிறான்...
இந்தியன் இங்கே துடிக்கிறான்!!!